Even terug van weggeweest

Het is bijna drie maanden geleden dat ik voor het laatst een berichtje heb geplaatst en die maanden zijn voorbij gevlogen. Het was voor mij een goede zet om even een stapje terug te doen en nog zal ik voorlopig niet volop actief zijn. Als secretaresse ben je de hele dag druk met van alles en nog wat en fungeer je ook als een soort van agenda. Dit onthouden, dat onthouden.. allemaal prima. Als ik thuis kom hebben we onze sociale agenda, het huishouden en dan ook nog de organisatie van de bruiloft. En dat is allemaal heel leuk hoor (behalve het huishouden dan), maar het werd allemaal wel heel onrustig zo, met als resultaat even een stapje terug van het bloggen. Ik wilde al m'n energie benutten voor het organiseren van de bruiloft. Trouwbedankjes inpakken, de uitnodigingen in de enveloppen doen, corsages regelen, confettipotjes maken, aankleding bedenken en ga zo maar door. Het leven van een controlfreak gaat niet altijd over rozen, want ik wilde alles zelf doen. En dat gaat natuurlijk mis. Overdag werk ik nagenoeg fulltime en met al het voorgaande had ik er nog een fulltime baan bij in de avonduren en in de weekenden. Dat hakte er mentaal en fysiek (m'n nek zat helemaal vast) wel flink in.

Nog iets minder dan zes weken te gaan en dan is het zover en ik heb het allemaal losgelaten. Wat een heerlijk gevoel. Wat ik geregeld wil hebben, heb ik geregeld en de rest gaat zoals het gaat. Ik heb toch niet overal de controle over.

Ook heb ik de afgelopen maanden geen last meer gehad van angst- en paniekaanvallen. Hoe het er nu naar uitziet, mag ik eind augustus gaan afbouwen met de medicijnen. Prima maand om af te bouwen, want als het goed is hebben we dan nog mooi weer en dat heeft op mij weer een positieve werking.

Vandaag had ik ineens weer zin om m'n camera erbij te pakken en heb ik wat foto's geschoten.

Dit toefje heb ik nog van de "on route" van Seizoen en Stijl en is dus helemaal gedroogd. Ik ben er nog steeds blij mee.

Natuurlijk ben ik de afgelopen tijd gewoon naar mijn lievelingswinkel geweest. Zo heb ik de potten in de keuken opnieuw laten opmaken. Hier zaten eerst druiventakken in met mos (en dat mos was helemaal geel geworden, staat vol in de zon en ik vergeet zoiets ook gewoon van water te voorzien, oeps) maar daar waren we op uitgekeken en het zag er niet meer uit, dus hup naar Ochten. Nu zitten er mooie takken in met eucalyptus. Ook heb ik gevraagd of ze voor mij het bruidsboeket willen maken. Ik heb hierbij alleen de kleuren doorgeven en het model boeket wat ik mooi vind, maar verder niets. Maar hier hoef ik me natuurlijk niet druk om te maken, want het is niet voor niets mijn lievelingswinkel. 

Zoals in mijn post van 15 december 2013 aangegeven (zie hier) had ik weer wat geks bedacht met onze servieskast. Glas eruit, deurtjes dichtmaken en de kast voorzien van een mooie donkere kleur. Eergisteren kreeg Fabian de deurtjes mooi dicht terug dus hij moest en zou vandaag de kast voorzien van een eerste laag verf. Hier alvast een sneak preview:

Hoewel er nog een laag verf op moet, ben ik nu al enorm blij met het resultaat. Het oogt nu veel rustiger.

Zo dit waren mijn bezigheden van de afgelopen tijd. Er waren wat mensen die mij een mailtje hadden gestuurd hoe het met mij ging (waarop ik laat reageerde, sorry!). Dit was zo leuk om te lezen, nogmaals dank! Dat vind ik toch wel het leuke van bloggen. Je kent elkaar niet "echt", maar toch leef je mee. Ook zie ik dat er weer wat volgers bij zijn gekomen, leuk en welkom!

Liefs, Cynthia

Drukte

Januari en februari zijn bij ons hele drukke maanden. Bijna iedere week hebben we een verjaardag. Dit jaar is het nog eens extra druk. Fabian is natuurlijk bezig met het schilderwerk en ik met de voorbereidingen voor de bruiloft.

Zoals beloofd in mijn vorige post, het resultaat van de trap die een goede vriend van ons heeft geschilderd. De trap is geschilderd met de vloerverf van Carte Colori in de kleur Gritti.

En zo was het dus eerst:

De trap valt nu veel minder op in de kamer, ben er echt heel blij mee.

In januari hebben wij ook onze getuigen gevraagd. Fabian zijn ouders en ik mijn ouders. En omdat ik nu eenmaal graag creatief bezig ben, vond ik het wel zo leuk om ze op een leuke manier te vragen.

Voor mijn moeder heb ik een "moeder & dochter" boek gemaakt. Met foto's van haar jeugd, mijn jeugd en foto's van ons samen. Het was een fiks klusje, maar ik vond het heerlijk om te doen.

(mijn moeder vindt het denk ik niet zo leuk om op internet te staan, vandaar even "wazig" gemaakt)

Natuurlijk zei mijn moeder meteen ja op mijn vraag. Ze is ook helemaal trots op het boek :-)

Mijn vader.. ja die heb ik op een andere manier gevraagd haha. Hij drinkt graag een biertje, dus heb ik hem verrast met zijn "eigen" biermerk.

Ook dit cadeautje werd leuk ontvangen en staat nu bij mijn ouders thuis op de kast te pronken.. al is dat meer het werk van mijn moeder hihi. 

Fabian is niet zo van het creatieve.. dus ook voor hem bedacht ik wat. Voor zijn moeder heb ik een taart gemaakt via hema.nl 

(ook Fabian blijft liever anoniem)

Op de foto is het niet goed te zien (met m'n mobieltje gemaakt), maar de taart was knalgeel. Lievelingskleur van zijn moeder. Ze was er dan ook erg blij mee!

Voor de vader van Fabian (die woont in Duitsland) wilde ik ook wat leuks bedenken. Maar voordat ik er erg in had, had Fabian z'n vader al aan de telefoon gevraagd. Mannen he.. Ach ja!

Afgelopen woensdag was het onze anniversary. Zeven jaar samen, wat vliegt de tijd! En voor het eerst in al die jaren, had ik geen verassing voor Fabian.. Ik ben zo druk met de bruiloft, dat ik er geen tijd voor kon vinden. Voelde me er wel schuldig om, maar Fabian vond het niet zo'n probleem en begreep het wel. Hij is 20 februari a.s. jarig, dus pak ik dan wel uit ;-).

Maar afgelopen woensdag stond ineens het busje van Seizoen en Stijl bij m'n werk voor de deur. Ik zag de eigenaresse uitstappen en ze pakte iets heel groots uit het busje.. En ze kwam naar binnen: "Volgens mij is dit voor jou?!". Ik heb geen idee meer hoe ik reageerde, ik was zo verrast. Hij had dus een gigantische krans laten bezorgen!! En toen zei Corine "Er komt nog meer hoor!". Ik dacht "Nog meer? Wow!". En toen kwam er nog een prachtige bos rozen.

We hadden het al eerder gehad over een grote krans voor boven bij de trap en dat heeft 'ie dus onthouden. Hij hangt er echt prachtig. 

Zeven rode rozen en één witte voor het komende jaar. Heel erg mooi!

Gelukkig is het dus allemaal wel leuke drukte. Deze maand gaan we nog naar de theatertour van So You Think You Can Dance, gaan we in ondertrouw en vieren we Valentijnsdag en Fabian zijn verjaardag. Een en al feest!

Vandaag was ik ook nog even bij de consumentendag van Meet the Masters of Interior, wat erg gezellig was. Het was wel erg druk, maar dat kan je de mensen ook niet kwalijk nemen. Iedereen wilde natuurlijk een kijkje gaan nemen bij al die prachtige interieurs. Ook heb ik Lia van I found my home ontmoet. Blijft toch gek als je iemand dan ineens "in het echt" ziet, maar wel hartstikke leuk. Dus Lia: leuk je ontmoet te hebben!

Nu ga ik lekker op de bank hangen met de tv aan. Voor mij echt ontspanning. Morgen in de pauze ga ik al jullie blogs langs, want ik heb een kleine achterstand door de drukte. Maar dan heb ik in ieder geval genoeg te lezen en te bekijken, heerlijk.

Fijne week allemaal!

Liefs, Cynthia

Ps. Ik zag dat er wat nieuwe volgers bij zijn gekomen, welkom!! Leuk dat jullie mij willen volgen :-) Op naar de 100! 

Onze gang

Net als in de woonkamer waren de muren in de gang ook voorzien van een laagje krijtverf. Maar als je éénmaal kalkverf in huis hebt, dan wil je dat eigenlijk ook wel overal hebben. Dus na de woonkamer werd de gang het volgende project. Begin deze maand heeft Fabian ieder vrij uurtje die hij te besteden had, daar doorgebracht. En het resultaat mag er zijn.

Op de laatste foto zie je een stukje van de voordeur die de kleur Piombo heeft gekregen. Er hangt nog geen vouwgordijn, dus ik kon geen foto maken van de gehele deur in verband met het licht. De andere deuren zijn voorzien van een laagje Palladio. Het is lastig om deze kleur mooi op de foto te krijgen, maar het is een warme kleur en komt in de gang helemaal tot z'n recht. De wijntafel kocht ik vorig jaar voor een prikkie bij Woonland in Maurik. 

De trap staat ook al in de vloerverf, maar dat bewaar ik voor een volgende post. Nu moeten alleen de plinten in de woonkamer nog en uiteraard ook de kastjes. Ik ben erg benieuwd hoe de grote kast gaat worden.

Persoonlijke update

Inmiddels gaat het stukken beter met mij. De medicijnen werken optimaal en heb met mezelf afgesproken dat ik ze sowieso tot en met de bruiloft blijf slikken. Daarna valt er toch wat stress weg en kan ik wellicht ook makkelijker afbouwen. Ook heb ik veel baat bij de HeartMath therapie. Hierbij leer ik om mijn hartritme te kalmeren, want als ik zo'n aanval heb, dan schiet mijn hartslag omhoog. Angst is een gevoel dus die kan je niet in je hoofd onderdrukken. In mijn hoofd weet ik maar al te goed dat mijn angst nergens op slaat, maar het is het gevoel.. en dat zit bij je hart. Ik leer er echt een hoop van.

Helaas maken we momenteel wel weer een moeilijkere periode door omdat een dierbare oom van Fabian na een lang ziekbed is overleden. Het was voor hem beter.. maar daar wordt het verlies niet minder om.

Daarom probeer ik nu ook extra te genieten van de mooie en leuke dingen. Zo ben ik gisteren met mijn ouders en broer op pad geweest om voor mijn vader en broer een mooie outfit te zoeken voor de bruiloft. En dat is gelukt. Beide heren zullen hartstikke leuk (en hip!) voor de dag komen. Woensdag gaan we de trouwauto bekijken, dus dat is ook iets om naar uit te kijken.

Ik wens jullie een fijne zondag en alvast een fijne week!

Liefs, Cynthia

BEDANKT!

Lieve mensen (bloggers, volgers, stille volgers en collega's),

Wat een lieve berichten heb ik van jullie mogen ontvangen. Al jullie woorden hebben mij echt goed gedaan.Telkens als ik in een dip zat, pakte ik jullie reacties en mailtjes erbij. En dat doe ik nog hoor. Want hoewel de medicatie begint te werken (heeft altijd even nodig), zijn er toch nog de ups and downs. En dan kunnen zulke lieve woorden je echt goed doen. Daarom voor jullie allemaal: BEDANKT!!

Het liefst zou ik jullie allemaal willen bedanken met een bloemetje.. maar dat is ook zo wat he ;-) Dus bij deze doe ik dat met een "digitaal boeket".

Bij de reacties zag ik dat ook jullie het een en ander meemaken. Wat voor de één groot is of voor de ander klein, vervelende dingen zijn nooit leuk. Daarom wil ik jullie via deze weg ook sterkte wensen.

Op aanraden van de yogadocent begin ik a.s. maandag eerst met HeartMath. Op haar website staat het volgende:

"HeartMath stelt mensen in staat om zelf invloed uit te oefenen op hun eigen hersenactiviteit en zo controle te krijgen over hun automatische stressreactie. Met zelfreguleringstechnieken en biomedische feedback worden gevoelens zichtbaar gemaakt op de computer. Dit 'computergevoel' levert een bijdrage aan de motivatie. Energie die naar angst en stress gaat wordt omgezet in rust, evenwicht en veerkracht."

Ik zal ongeveer zes sessies gaan doen waarna ik de overstap kan gaan maken naar yoga en meditatie. Ik ben heel erg benieuwd. Ik ga niet met torenhoge verwachtingen hoor, want dan word ik misschien teleurgesteld. Maar ik heb wel het idee dat dit iets is wat bij mij past en wat voor mij zou kunnen werken.

Ondertussen is Fabian druk aan het klussen thuis. De gang is bijna klaar, alleen de muren moeten nog een laagje kalkverf en vernis. Een goede vriend van ons (die schilder is) heeft de trap al van een eerste laag Gritti voorzien en ben er nu al enorm blij mee. Maar er moet nog een laagje op, want de verf dekt niet in één keer.

En ik blijf de kaarsjes aansteken, want dat maakt het toch een stuk gezelliger nu in huis. 

Omdat het bloggen toch wel blijft kriebelen, hoop ik snel weer een interieur post te kunnen maken. Maar in de tussentijd blijf ik heerlijk genieten van jullie posten! 

Veel liefs, Cynthia

Even een moeilijke periode..

Allereerst de beste wensen! Dat 2014 maar een jaar mag worden vol liefde, geluk en gezondheid! 

Ik heb lang getwijfeld of ik dit stuk zal gaan schrijven, maar ik denk dat het mij goed zal doen.

Toen ik begin vorig jaar begon met bloggen, was dat niet alleen voor de "leuk". Het was een opdracht van mijn psycholoog om naar een hobby te gaan zoeken. Reden waarom ik bij een psycholoog liep was dat ik last had van angst- en paniekaanvallen. Uiteindelijk kwam ik met praten alleen niet verder.. Ik bleef in de angst hangen. Na overleg tussen de psycholoog en mijn huisarts werd mij geadviseerd medicatie te nemen. In sommige antidepressiva zit een stofje die bij mij waarschijnlijk te weinig aanwezig is. Bij het woord "antidepressiva" was ik eigenlijk meteen in shock. Kon ik dit echt niet zelf oplossen zonder medicatie? Nee dat kon ik niet. Toen ik dat wel probeerde zat ik  namelijk iedere dag te huilen op de bank. Ik zat met m'n handen in het haar, maar Fabian natuurlijk ook. 

Het woord "antidepressiva" had voor mij zo'n zware lading. Ik was dan wel niet depressief maar moest er toch aan geloven om mijn angsten te temperen. En het hielp. Niet lang daarna was ik weer m'n oude zelf en ging leuke dingen doen. De medicatie maakte mij rustiger en ik dacht niet meer aan mijn angsten. Inmiddels zijn we meer dan een halfjaar verder en beginnen de klachten helaas weer toe te nemen. Ik probeer het heus te relativeren, want d'r zijn genoeg mensen die ernstigere klachten hebben dan ik. Maar toch kan ik mijn gepieker niet stoppen. Zojuist heb ik contact gehad met mijn huisarts en m'n dosering zal verhoogd worden. Ik had 10mg - wat volgens mijn huisarts heel weinig is - en ga nu opbouwen naar 20mg. Ook kreeg ik de opdracht iedere dag een uur te gaan wandelen en je vooral niet op te sluiten. Dus dat ga ik ook proberen. Ook heb ik een yoga meditatie instituut gemaild of zij mij ook kunnen helpen. Als dat zo is, dan ga ik ook daarmee aan de slag. Ik heb er namelijk alles voor over om weer beter te worden! 

Het bloggen staat voor mij nu even op een laag pitje. Ik lees al jullie blogs nog steeds met veel plezier en het is een fijne afleiding, alleen reageren lukt mij nu niet echt, iets wat ik heel vervelend vind want niks leukers dan reacties. Maar ik blijf jullie blogs volgen hoor!! 

 Liefs, Cynthia

25.12.12

Eerste kerstdag zal voor mij altijd een dag zijn met een gouden randje. Dit is namelijk de dag waarop ik in 2012 ten huwelijk ben gevraagd. Omdat het zo'n bijzondere gebeurtenis is, heb ik begin van dit jaar het verhaal op digitaal papier gezet, zodat ik geen enkel detail kan vergeten. En vandaag, vandaag wil ik dit verhaal met jullie delen!

Het aanzoek
Als je op eerste kerstdag in Parijs bent, dien je er rekening mee houden dat de meeste winkels, restaurants, musea en monumenten gesloten zijn. Vanzelfsprekend had ik dit in mijn planning meegenomen. Ons programma was als volgt: vanaf Trocadero lopen naar de Eiffeltoren, via de Ecole Militaire naar Hotel des Invalides en dan via het Grand Palais en Petit Palais naar de Champs Elysees en afsluitend dineren bij Chez Francoise. We begonnen onze dag al vroeg, want zin in een lange wachtrij bij de Eiffeltoren hadden we niet. Binnen 20 minuten was het zover, kaartjes gekocht en op naar boven! Bij de lift aangekomen moest er een grote groep mensen in een relatief kleine lift. Ik kreeg spontaan het gebrek. Voor mijn gevoel duurde het ook een eeuwigheid voordat we op de tweede verdieping waren. Fabian zou gelijk doorgaan naar de 3e verdieping en ik zou me even gaan vermaken in het winkeltje. Een paar minuten later was Fabian alweer terug; er stond een gigantische rij en de lift naar de 3e verdieping was nog kleiner. Dan nog maar even ronddwalen op de 2e verdieping. Na een half rondje had ik het wel gezien, het waaide hard en ik durfde toch niet naar beneden te kijken. In mijn belevenis kon de Eiffeltoren namelijk ieder moment instorten. Nog geen 15 minuten later stonden we weer met beide benen op de grond en ik kan niet anders zeggen dan dat ik erg opgelucht was.

De rest van de dag zijn we druk gaan wandelen om diverse monumenten te bekijken en om 17.00 uur hadden we ons rondje wel gemaakt. Ondanks onze reservering van 19.00 uur wilde ik proberen om al eerder te gaan dineren bij Chez Francoise en vroeg vriendelijk of dit mogelijk was. De gastvrouw - een arrogante Française van middelbare leeftijd -   liet weten dat dit niet mogelijk was en keek me aan alsof ik van een andere planeet kwam "Of course this is not possible. People are still having lunch". Gefrustreerd door de arrogante houding van de gastvrouw liepen we weg. Het liefst had ik de tent bekogeld met escargots, maar ik hield het maar op een 30 minuten durende immitatie van Madame Arrogant waar Fabian gestoord van werd.

Na een lange zoektocht waarbij we tig bordjes hebben gezien met het woord "Fermé" (gesloten), zagen wij in de verte een kroeg/restaurant met het bordje "Ouvert" (geopend). Bij binnenkomst was het erg druk, maar gelukkig was er nog plek. Er hing een ongedwongen sfeer en de bediening was vriendelijk. Even had ik een twijfelmoment. Ik kon Madame Arrogant laten zitten met een tafel voor 2 en lekker hier blijven of met tegenzin terug naar Chez Francoise lopen. Ik koos (jammergenoeg) voor het laatste. Om 19.00 uur stipt (ik had geen zin in fashionably late) waren we weer bij Chez Francoise. Dit keer geen Madame Arrogant maar een jongedame welke ons vriendelijk te woord stond. Niet lang daarna werd onze bestelling opgenomen. Ik probeerde mijn leven te beteren en nam als voorafje een salade. Big mistake. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat er in die salade heeft gezeten en dat wil ik graag zo houden. Zelfs Fabian de alleseter kreeg het bijna niet weggewerkt. We hadden nog geen 5 minuten de tijd om ons zeer onsmakelijke voorgerecht op te eten, want de ober stond alweer klaar met het hoofdgerecht. Het was duidelijk; ze wilden ons en alle andere vroege eters z.s.m. weghebben voor een volgende ronde. Nou het gevoel was wederzijds; wat een vreselijke tent. Na een belachelijk bedrag te hebben betaald zijn we weggegaan en hebben we voor iedereen de tip: ga nooit eten bij Chez Francoise in Parijs.

Fabian wilde die avond graag nog de lichtshow zien bij de Eiffeltoren, dus namen we een soortgelijke wandelroute terug als waarmee we de dag waren begonnen. Tussen de gebouwen door zagen we dat de lichtshow al van start was gegaan. "Rennen!!!!". Het lukte ons nog net één foto te maken. Langzaamaan kwamen we steeds dichterbij de Eiffeltoren. "Wacht even" zei Fabian, "Ik wil hier nog een foto van maken". Hij ging op één knie zitten en probeerde een foto te maken. Helaas; batterij op. Fabian draaide zich om en begon in zijn binnenzak te graaien. "Ik wil je ook nog wat vragen...Wil je met me trouwen?". Hij haalde een doosje uit z'n binnenzak en ik had in eerste instantie niet door dat het hét blauwe doosje was. Mijn eerste reactie was: "Echt?". Mijn tweede reactie was: "JA!". Teruglopend bij Trocadero was ik een beetje verstrooid en kon het niet helemaal geloven. I got engaged. Engaged in Paris!!  

Het was een geweldige citytrip en we hebben zoveel moois gezien. De mensen waren vriendelijk en behulpzaam en het eten was goed. Behalve dan bij Chez Francoise :-)

Dit jaar blijven we lekker thuis met de feestdagen. Op eerste kerstdag komen onze ouders onze kant op voor een kerstdiner en tweede kerstdag houden we het lekker rustig met z'n twee en natuurlijk Milo. 

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe!

Liefs, Cynthia

Verandering

In de woonkamer hebben we op diverse plekken last van donkervergeling, oftewel; witte verf wat is vergeeld. Nu komt dat niet omdat wij zoveel roken in huis (wij roken zelf niet en onze visite rookt buiten), maar wat is dan wel de oorzaak? Het antwoord is het ontbreken van daglicht. Op alle plekken waar het daglicht niet kan komen, is de verf vergeeld. Voor ons betekent dat de trap, de kozijnen, de deur naar de gang en wat plinten. Niet echt een leuk gezicht..dus wat moet je dan? Juist, op zoek gaan naar verf voor een nieuw kleurtje!

In juni van dit jaar waren we al eens bij De Stamkamer geweest voor kleuradvies voor onze wanden in de woonkamer (klik hier voor de post) en ook gisteren zijn we weer naar Lienden gegaan voor advies. Binnen een halfuurtje waren de keuzes gemaakt. Op de deuren komt Palladio, op de trap Gritti (vloerverf) en de voordeur krijgt aan de binnenzijde een donkere kleur waar ik de naam even van vergeten ben.. Ik heb zoveel kleuren en namen gehoord dat ik het nu niet meer weet haha. De plinten krijgen dezelfde kleur als de wanden, want dit maakt een ruimte hoger aldus De Stamkamer. Fijn zulk advies! Op de trap na wordt alles geschilderd met zijdemat lakverf.

Zo ziet de trap er nu uit (donkervergeling zit meer aan de achterzijde van de trap):

Maar natuurlijk had ik nog een dingetje.. De servieskast. Ik vond dat glas altijd wel leuk, maar ik merk er ook de nadelen van. Ik krijg het nooit leuk ingericht en het neemt een hoop opbergruimte weg, want je kunt er niet allerlei rommeltjes neerleggen. Het kan natuurlijk wel, maar dat ziet er niet echt leuk uit ;-) Dus toen heb ik me weer iets geks in mijn hoofd gehaald en dat is het glas eruit, netjes dichtmaken en de kast een donkere kleur geven. De kleur is een combinatie van twee kleuren. Welke kleuren dat zijn zal ik volgende week laten weten, want dan komt de verf binnen.

Hoe de kast nu is:

Het eindresultaat zal alleen nog even op zich laten wachten omdat Fabian geen kerstvakantie heeft. Het is momenteel zo druk op zijn werk, dat ze gewoon door moeten. Ik ben wel twee weken vrij, maar met mijn twee linkerhanden kan ik al deze klussen niet klaren. Ik vind het wel jammer dat Fabian niet vrij is (niet om het klussen hoor), want het is wel zo gezellig om samen vrij te zijn. Maar klagen doen we niet, we zijn allang blij dat het zo druk is want in de bouw zijn het toch nog steeds zware tijden. Voor mij is het nog drie dagen werken en dan ga ik genieten van mijn vakantie, aftellen dus!

Fijne zondag!

Liefs, Cynthia